2006/Sep/05

1. ควมรักและความใคร่

สถานที่ = ห้องนอนผม

ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆให้ลึกซึ้ง....ใช่แล้วผมกำลัง

มีความสุขโดยปราศจากเงื่อนไขทางความทุกข์ใดๆ

อ้า...เธอกำลังโอบร่างรัดแน่นราวกับงูอนาคอนดาใน

เรื่อง snake on a plane ผมรู้สึกดีจนแทบคลั่งอย่าง

บอกไม่ถูก ไม่รู้สิ...มือของเธอมันช่างซุกซนซอก

ซอนได้ใจผมจริงๆ ทั่งทั้งร่างทุกส่วนของร่างกาย

ตอบรับโดยดีอย่างฉับพลัน พร้อมที่จะเปิดรับข้าศึก

เฉพาะสาวจิ้มลิ้มทุกคนที่มีประจำเดือน....เสียงแหวก

อากาศอืออึงตกกระทบบนใบหน้าเข้าอย่างจัง ผมหัว

หมุนในท่าที่ลอยเคลิ้มและอมยิ้มอย่างไร้สาระ...เสียง

แหวกอากาศระลอกสองตามเข้ามากระแทกผมติดๆ

อีกครั้ง...

สถานที่ = ห้องนอนอื่น

เสียงกระแทกของเตียงที่กำลังสั่นไหว บ่งบอกให้รับ

รู้ว่าห้องๆหนี่งกำลังทำกิจกรรมร่วมกันอยู่ เธอกรีดร้อง

เขายิ่งได้ใจแม้แต่ห้องเครื่องห้องไหนๆในโลกภพนี้ก็

มิอาจหาผู้ที่มะลังมะเลืองเทียบเท่าเค้าได้อีกแล้ว เค้า

กระยิ่มยิ้มย่อง ส่วนเธอครวญครางอย่างมีความสุข

เปรียบประดุจใดเหมือนที่แอบแฝงรอยยิ้มใว้ใต้ผ้าคลุม

ที่เจ็บปวด แม้ผ้าของเธอจะยับยู่ยี่ไม่มีชิ้นดี แต่เธอก็บ่ยั่น

เพราะเธอคิดเสมอว่านี่คือครั้งหนึ่งในชีวิตน้อยๆของเธอ

ที่เธอจะพบพานให้ถึงที่สุด เธอจะต้องรีบตักความสุขส่วนตัว

และส่วนกายเอาไว้ก่อน(ให้มากๆเข้าไว้)เป็นอันดับแรก และ

ยิ่งเจออย่างนี้ด้วยแล้วเธอแทบพร้อมจะยอมตายในหน้าที่

ทันทีอ้า...เรื่องอื่นๆใดแล้วขอทิ้งไว้ชั่วครู่อย่าได้หยุดพักหยุด

ผ่อนจากเวลาอันกระชันชิดนี้เลยชายหนุ่มเร่งตะบึงแรงถีบ

กำลังช้างสานที่ฟิตเปรี๊ยะอยู่ทั้งทั่วทุกอณูในร่างอันผอมเกร็ง

ให้เสียดทานและเสียดเหลือกำลังส่วนเธอตะเบงเสียงกรีดร้อง

รับคำขู่ท้าและพร้อมควบเครื่องทวินแคมสิบแปดวาวล์ของเธอ

ขันน๊อตรับสู้ทุกสภาพ...ภาพพัดลมเพดานเกว่งไกว ภาพเครื่อง

ยนต์ติดเคร่อง ภาพหมาติดเก้ง ภาพตึกในเรื่อง fight club ที่

กำลังถยอยถล่มลงต่อหน้าต่อตา...

สถานที่ = ห้องเรียน

ห้องเรียนคือห้องแห่งความรู้ที่พวกเราควรจะตักตวงสิ่งนั้นกลับ

ไปด้วยเพื่อบอกพ่อกับแม่ว่าวันนี้พวกเราฉลาดขึ้นมากแค่ไหน

ในแต่ละวิชา ...ชายคนหนึ่งในห้องลุกขึ้นกล่าวปราศัยก่อนเริ่ม

การเรียนที่ปราศจากอาจารย์ภายในห้องเรียน ไม่รู้สิ ไม่รู้ทำไม

คนอื่นถึงได้ตั้งใจฟังมันนักนะ คงมีแต่ผมคนเดียวละมั้งที่อยาก

จะพุ่งเข้าชาตมันแล้วบอกให้หุบปากได้แล้ว มันต้องเล่นเวทมนต์

ไสยศาสตร์อะไรแหง่มๆ ไม่เห็นเหมือนในหนังที่ทุกคนปาของ

ไม่สนใจฟังมันเลย แถมจะโดนแกล้งจนเสียผู้เสียคนซะอีก

...เฮอ... ...เสียงประตูกระแทกกับผนังทำให้เกือบทุกคนสะดุ้งตก

กะใจ ...เธอนั่นเองไม่ใช่อาจารย์หงำเงือกที่ไหน...คุณลองชายตา

ดูเธอสิ ขาที่เรียวยาวขาวเนียนได้สัดส่วนเอวบางค่อนขอดสะโอด

สะองค์ได้รูปสันอีกทั้งสะโพกบิ๊กบึมแน่นกำมือ อ้า...หน้าอกรึ

แม่ง...แทบจะทิ่มลูกกะตาอยู่ร่อมล่อ ดูเนินที่ค่อยๆหยดย้อยไหล

ลงมาสิ มันช่างสวยงามไม่ยิ่งย่อนไปกว่างานศิลปะใดๆในโลกเลย

อีกทั้งสัดส่วนโคงเว้าที่ประกอบกันเป็นร่างกายของเธอนั้นมันช่าง

เร้าใจได้เร่องได้ราวเอามากๆซะจริงๆ ...ผมลุกขึ้นเดินไปที่ขอบ

หน้าต่างอย่างรนอดทนไม่ได้ผมจ้องมองดูภาพบรรยากาศเบื้อง

นอก เพื่อปลดเปลื้องความรู้สึกที่ลักลั่น ประหม่าและคับข้อง

...สักพักชายคนนั้นก็เดินมาตบลงที่ไหล่ข้างซ้ายของผม ชายที่

วาจาช่างสามหาว ผมเพ้าที่รุงรังไม่ได้ระเบียบและใจความ เสื้อผ้า

ก็หลุดรุ่ยรกเรื้อรังไม่มีชิ้นดี ...ได้โปรด ...ได้โปรดเอามือเยี่ยงทาส

ไปไกลๆจากบ่าพลานุภาพของข้าพระเจ้า ...ทำไมมายืนตรงนี้

..ไม่เรียนก็ออกไป ...อย่ายืนรกหูรกตาทำลายสมาธิคนอื่น ...เป็น

คำอ้างพูดที่ยอดฮิตจริงๆ ทำลายสมาธืคนอื่น ...เชอะ... ครับๆขอ

โทษครับอาจารย์ ผมรีบเดินกลับไปประจำที่นั่ง เชี้ย...แม่งมีคนแย่ง

ซะแล้ว... ผมลงนั่งอีกครั้งตรงที่นั่งเกือบหน้าสุด ถัดจากอาจารย์วา

จาสามหาวมาสองแถว เหมือนจะโชคดี แต่ก็โชคร้ายด้วยในเวลา

เดียวกัน ที่ว่าโชดดีคือเธอนั่งสะล้อนอยู่ข้างๆผม ส่วนโชคร้ายก็

อย่างที่รู้ๆกัน ...ผมพยายามเกร็งทำตัวเหมือนตั้งใจเรียน ตาไม่หลุก

ลิกตัวไม่กระดุ๊กกระดิ๊ก ขาไม่ขยับสั่น จิตใจไม่วอกแว่ก เพราะเดี๋ยว

นอกจากอาจารย์จะปากเสียใส่แล้ว เธอก็จะไหวตัวทันซะเปล่าๆ

แล้วก็จะกลัวผม หาว่าผมโรคจิต (ซึ่งผมก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ)

...ผมต้องนิ่งเข้าไว้ อย่าให้เธอรู้ตัว โอเค..พอเหล่ได้นิดนึง มากไป

มากไปแล้ว...กลับมากลับมา โอเคระยะนี้กำลังดี พอจะเห็นบางส่วน

ตรงเป้าเป๊ะ...นี่ผมต้องนิ่งใว้อีกนานแค่ไหนเนี่ย แล้วเมื่อไหร่จะหมด

ชั่วโมงสักทีวะอ้า...จิตใจผมตอนนี้กระเจิงไม่มีชิ้นดีแล้ว อย่า อย่า

อย่าดันกางเกงขึ้นสิ ยุบหนอพองหนอ ไม่ ไม่ ยุบหนอยุบหนอ

อย่าพองหนอ อย่าพองหนอ แห่ม..อยากจะกระโจนกระแทกเธอ

จริงๆเหมือนในเรื่องunfaithfull ตรงฉากริมบันไดชั้นล่าง ...ทำไง

ดีทำไง ทำไง...ไม่ไหวแล้ว...ไม่ไหว ...ไม่ไหว ...ไม่ไหว ....ไม่

ไหว ...ไม่ไหวแล้วววววววววววววววววววววววววววววววว...

โปรดติดตามตอนต่อไป...



edit @ 2006/09/06 18:27:29
edit @ 2006/09/06 18:35:01
edit @ 2006/09/06 18:36:49
edit @ 2006/09/07 12:49:00

Comment

Comment: