เครื่องแปลอักษรศาสตร์ระดับ10
ตื่นขึ้นในหน้าฝนพร้อมอาการมึนในหัว
เป็นไปได้ว่าคงจะนอนเยอะไป...
นั่นแหล่ะคือสิ่งที่อยาก มันคงจะไม่ดีกว่า
ถ้าออกไปข้างนอกพร้อมกับฝนที่ตกลงมา
อย่างบ้าคลั่ง โดยไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าได้ทำร้าย
จิตใจใครไว้บ้าง หลายๆอย่างหลายคนมาพร้อม
กับฝน ช่างแปลกที่ฝนสามารถกำหนดอารมณ์
หลายๆอย่างของเราได้ ช่างแปลกที่ฝนสามารถ
พาเราย้อนคิดไปถึงสิ่งทรงจำบางอย่างที่ไม่เคยคิด
แม้แต่จะเปรยออกมาให้ใครได้ฟัง ไม่เคยคิดแม้แต่
จะกลับไปคิดอีก...
แต่เมื่อมองออกไปตามสายฝนหลายๆอย่างก็ดูเหมือน
จะตกลงมาพร้อมกับความเศร้า ความเหงา ความเย็น
ที่มิได้จับต้องแต่เฉพาะที่กายเรา แต่มันได้กัดเซาะส่วน
เนื้อเยื่อที่ว่าบางที่สุดลึกเข้าไปทำร้ายเราถึงภายใน
...ไม่ต้องรู้หรอกว่าส่วนไหนบาง และดูเหมือนความ
ทรงจำที่มักจะแวะเวียนเข้ามาหาเราเป็นพักๆก็กลับ
กลายเป็น.....สิ่งที่เราแทบจะคุ้นเคยที่สุด คือความดู
แลที่ยังคงอยู่แม้สิ่งใดจะเลือนหายไปบ้าง แม้จุดศูนย์
กลางแห่งตัวเราจักยังไม่สลายอย่างทันท่วงที่ ความทรง
จำในวันเหงาๆ ในวันที่เม็ดฝนต่างปลายตามองและตก
กระทบเราบนใบหน้า...อาจจะยังคงเหลือใว้ซึ่งความจำ
ที่ยังมีหน้าที่พานึกออกไปไกลในสิ่งที่เราอยากนึก...
ในสิ่งที่เรา...เลือกที่จำ...
........................................
ผมตื่นขึ้นมาในอีกวัน ฝนยังคงตกอยู่ สายตาผมมอง
เหมอออกไปในช่วงของปลายฝน ผมเพ้อเจ้อ
ผมล่องลอย...แล้วผมก็ผลอยหลับไป...
